Wat Maria mij vertelde


Ze is bij ons komen wonen… Maria.

Ze roept wisselende reacties op. Ongeveer 25 jaar geleden kwam Maria voor het eerst binnen in ons ouderlijk huis. Mijn vader had haar op de kop getikt en plaatste haar trots in de nis in onze gang. Ik voelde weerstand en liet het ook niet na die richting mijn vader te uiten.


Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik, eerder in mijn leven, een tijdelijke flirt had met het katholieke geloof.


Tijdens mijn lagere school periode was ik stiekem jaloers op de kinderen uit onze klas die de heilige communie kregen. Vanuit een hoekje achter het altaar zong ik samen met de overgebleven kinderen, de gelovige kinderen toe. Het was alsof we door een etalage ruit, met onze handjes en neus tegen het glas gedrukt, keken naar iets dat we wilden hebben. Als je bij hén hoorde kwam je hele familie, mooi aangekleed, speciaal voor jou naar de kerk. Dan kreeg je de heilige communie, werd je overladen met cadeaus en werd je toegezongen. Later bleek de aantrekkingskracht van het geloof relatief te zijn. Mijn aandacht verlegde zich en ik zocht mijn heil in andere dingen om bevestiging te krijgen. Toen papa overleed haalden we Maria weg uit de nis en schoven we haar plat op haar rug achter de luiken….Weg doen kon ik haar nog niet. Toen we ons ouderlijk huis onlangs klaar maakten voor de verkoop, kwam Maria na 7 jaar achter de luiken vandaan. Mijn weerstand bleek veranderd in nieuwsgierigheid en Maria kreeg een plekje in ons eigen huis. Af en toe, in de ochtend, voordat de rest van het gezin ontwaakt, rol ik mijn yogamatje uit in de woonkamer. Toevallig vlakbij Maria. Ik mediteer en doe een aantal yoga-houdingen. Een aantal weken geleden vertelde Maria mij opeens iets. Terwijl ik op mijn yogamatje zat te mediteren, kwam een gedachte aan de onbevlekte ontvangenis op. Het ging er bij mij nooit helemaal in dat Maria Jezus had ontvangen in haar schoot, zonder er iets voor te doen, maar op dat moment keek ik opeens voorbij het verhaal van de onbevlekte ontvangenis: ‘Voor het ontstaan van iets, hoef je niks te “doen”. Als je ontvankelijk durft te zijn, dan komt datgene wat je nodig hebt van binnenuit tot je. Dit gebeurt op elk moment van de dag in de vorm van gedachten, gevoelens, fysieke sensaties, emoties, zin, geen zin, beelden"

Ontvangen is echter niet gewoon “niks doen”. Het is ook “iets doen”, maar op een andere manier dan je gewend bent. Het vergt moed om die innerlijke signalen niet te negeren, te veroordelen of leidend te laten zijn, maar te herkennen, erkennen en te omarmen. Je handelingen zullen daaruit als vanzelf volgen.


Dát is waar Maria me aan herinnerde op die bewuste ochtend in onze woonkamer. En dus ben ik op mijn 42e alsnog blij dat ze bij ons is ingetrokken.


Is dat misschien wat mijn vader ook in haar zag? Helaas kan ik het hem niet meer vragen…., maar ik sta open voor het antwoord.


0 keer bekeken